bir işin yayına hazır olduğuna karar vermek, onun hakkında söylenecek her şeyin bittiği anlamına gelmiyor. daha çok, artık gerçek kullanımın içinde bir karşılığı olabilecek kadar açık ve çalışır bir hâle geldiğini söylemek.
ilk sürüm için bir sınır çizmek bu yüzden önemli. hangi işi yapacak, hangi parçalar tamamlanacak, neler daha sonra ele alınacak? bu sınırları birlikte konuşmak, başlangıcın yükünü daha anlaşılır hâle getiriyor. yapılmayacaklar da yapılacaklar kadar düşünülmeyi hak ediyor.
yayın öncesinde küçük ayrıntılara dönmek gerekiyor. bağlantı doğru yere gidiyor mu? metin telefonda okunuyor mu? bir şey bulunamadığında sayfa ne söylüyor? bunlar tasarımın kenarında duran teknik maddeler değil, işin kendisiyle ilgili sorular.
sonrasında ise bakmak, dinlemek ve gerektiğinde düzeltmek için alan bırakabiliriz. her yeni düşünceyi hemen bir özelliğe çevirmek zorunda değiliz. önce mevcut yapının nerede yeterli olduğunu, nerede açıklık istediğini anlamaya çalışabiliriz.
devam etmek bazen yeni bir sayfa eklemek olur. bazen bir cümleyi kısaltmak, bir adımı kaldırmak ya da bir hatayı düzeltmek. işin büyümesi her zaman daha fazla parça taşıması anlamına gelmez.
yayını böyle düşünmek hoşuma gidiyor: bir bitiş çizgisinden çok, yapılan işle yeniden karşılaşabileceğimiz bir başlangıç.